Στη σκηνή, δύο γυναίκες περιτριγυρισμένες από τηλεφωνικές συσκευές. Κάνουν ασταμάτητα φάρσες, με ευρηματικότητα και πάθος. Αποδέκτες των τηλεφωνημάτων τους 
δεκάδες άνδρες, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με δύο εισβολείς που απαιτούν συμμόρφωση. Ο λόγος τους αφοπλιστικά κωμικός και νοηματικά παράδοξος.

Η φάρσα, ως ένας μηχανισμός γελοιοποίησης των ισχυρών, όχι μόνο προσφέρει στις ηθοποιούς την δυνατότητα να δώσουν ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα για τη φύση των σχέσεων εξουσίας στην κοινωνία, αλλά μετατρέπει τη φάρσα σε μία άκρως πολιτική πράξη. Μία ατομική, γνώριμη και αναπάντεχα διασκεδαστική πολιτική πράξη.

Στην παράσταση οι θεατές μέσα από το καθημερινό ή το παράλογο, το αναμενόμενο ή το απρόοπτο, αναμφίβολα αναγνωρίζουν οικείες καταστάσεις και συναισθήματα και συμμετέχουν σε φάρσες που ίσως ποτέ δεν τόλμησαν να κάνουν.

Οι φάρσες τους είναι μια επαναστατική πράξη ενάντια σε μία κοινωνία που μένει βολεμένη στις μικροαστικές της συνήθειες.

Οι εγκαταστάσεις θα είναι διάσπαρτες στον χώρο και οι θεατές θα τις συναντούν στην πορεία τους. Μικρά τελετουργικά της ιδιωτικής και δημόσιας ανάγνωσης που θα καλούν τους θεατές:

• να πουν δικές τους ιστορίες μόνοι τους με ένα μικρόφωνο για να εμπνεύσουν τους συγγραφείς,
• να παρακολουθήσουν τις ιστορίες των βιβλίων που ξεχάστηκαν, παράπεσαν ή δεν διαβάστηκαν ποτέ,
• να μπουν συναισθητικά στις ιστορίες των βιβλίων με την όσφρηση, τη γεύση και την ακοή,
• να κατασκηνώσουν στήνοντας τη δική τους «φωλιά» για διάβασμα,
• να διαβάσουν, να γράψουν και να ανταλλάξουν κρυφά ραβασάκια και μηνύματα, να διαλέξουν τυχαία αποσπάσματα από αφηγήσεις βιβλίων και να τα δουν να παίρνουν ζωή από τους performers,
• να παρακολουθήσουν τα ίχνη της χρήσης στα μεταχειρισμένα βιβλία να μεταμορφώνονται στις ιστορίες των ανθρώπων που τα κατείχαν,
• να απαντήσουν στα επιχειρήματα των λογοκριτών,
• να φέρουν μαζί τους αγαπημένα βιβλία και να ακούσουν από τους performers τη μουσική τους,
• να σωπάσουν, να ψιθυρίσουν και να ξεροβήξουν σε ένα αναγνωστήριο βιβλιοθήκης,
• να ακούσουν τους βιβλιοθηκάριους να μιλούν για βιβλιοθήκες, βιβλία και αναγνώστες,
• να παρακολουθήσουν ένα βιβλίο να μιλά για το δέσιμό του, τις σελίδες του και για την ιστορία που ξεδιπλώνεται σ’ αυτές,
• και να στοχαστούν τους τρόπους με τους οποίους αρχίζουν και τελειώνουν οι ιστορίες, πριν την πρώτη λέξη και μετά την τελευταία τελεία.

Μερικές φορές όμως τραγουδάμε συνειδητά. Όταν κάτι συμβαίνει και το τραγούδι επαναφέρει μνήμες, εικόνες, λόγια. Αυτά που ζήσαμε και είπαμε, είδαμε κι ακούσαμε. Κι όπως τραγουδάμε, είναι σαν να τα κάνουμε όλα αυτά δικά μας πάλι, μόνο πιο συνειδητά, πιο αποφασιστικά.

Γιατί τα τραγούδια δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις. Τις αναμνήσεις τις αλλάζεις όσο περνάει ο χρόνος. Τις διορθώνεις, τις συμπληρώνεις· άλλες, όπως λένε οι ψυχολόγοι, τις επινοείς. Τα τραγούδια όμως έχουν τη δική τους αντοχή. Κι αυτά που φέρνουν μαζί τους, τα φέρνουν γρήγορα, πριν προλάβουμε να τα επεξεργαστούμε και να τα λογοκρίνουμε.

Έτσι, μαζί με τα τραγούδια, η παράσταση είναι φτιαγμένη και από όλα εκείνα που τα τραγούδια φέρνουν μαζί τους: στιγμές από την εποχή τους, εικόνες, κουβέντες, όπως τις καταλαβαίνουμε και τις νιώθουμε τώρα: με συγκίνηση, ντροπή, γέλιο ή θυμό. Όχι απλά για να θυμηθούμε το παρελθόν, όχι για να το καταδικάσουμε ή να το ωραιοποιήσουμε, αλλά για να το κερδίσουμε, όλοι μαζί κι ο καθένας από τη μεριά του. Τραγουδώντας το.

Οι ιστορίες που διηγούμαστε στην παράσταση αφορούν τα ρούχα ως οικειότητα, ως συναίσθημα και ως μνήμη.

Τα ρούχα ως εργαλεία για μεταμόρφωση.

Ως ένδειξη θριάμβου.

Ως σημάδι συγγένειας και επαφής.

Είναι σαν να μιλούν 328 γυναίκες… Γιατί το υλικό μας ήταν πλούσιο και ετερογενές: μοιράσαμε ερωτηματολόγια, πήραμε συνεντεύξεις, διαβάσαμε μελέτες και ποιήματα, κρυφακούσαμε συνομιλίες, αναζητήσαμε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξεφυλλίσαμε περιοδικά, ακούσαμε τραγούδια, ξετρυπώσαμε παλιές φωτογραφίες και… και… και…

Η σχέση ειδικά των γυναικών με το ντύσιμο είναι μια σχέση εξαιρετικά λεπτή, πολυσήμαντη και συχνά αποκαλυπτική - μια σχέση με πολλές πτυχές: άλλοτε φανερές και ερμηνεύσιμες, άλλοτε σκοτεινές και δυσερμήνευτες.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός το ότι οι ενδυματολογικές μας επιλογές μας καθορίζουν. Μας προσδίδουν ή μη κύρος, αντικατοπτρίζουν την ιδεολογία μας, προσδιορίζουν τον επαγγελματικό χώρο στον οποίο ανήκουμε, εκφράζουν τη σεξουαλικότητά μας, απηχούν την ηθική μας, μας εντάσσουν σε ομάδες ή μας διαφοροποιούν... Τα κάνουμε εργαλείο, πανοπλία, μάσκα μας.

Στην παράστασή μας κάποια στιγμή, αφήσαμε τα ρούχα στην άκρη και αφουγκραστήκαμε. Γιατί τα ρούχα λένε ιστορίες.

Μπαίνεις στον χώρο. Βλέπεις στρώματα στο πάτωμα. Ξαπλώνεις. Κλείνεις τα μάτια. Ακούγεται μια φωνή. Αναμνήσεις. Εκατοντάδες αναμνήσεις. Όνειρα. Φαντασιώσεις. Γεγονότα. Μικροπράγματα της καθημερινότητας. Θραύσματα μνήμης. Σκέψεις αποσπασματικές. Ίσως και ασυνάρτητες. «Πρέπει» και «Μη». Ξεχασμένα από καιρό. Γνώριμοι ήχοι. Τραγούδια που έχουν κολλήσει στο μυαλό σου. Μυρωδιές.

Μια εγκατάσταση/διαδραστική performance, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Joe Brainard, το οποίο καταγράφει τις αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια. Πρόκειται για ένα έργο-ποίημα που ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, όπως ο Georges Perec και ο ποιητής Kenneth Koch, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση «Θυμάμαι...» ως διδακτικό εργαλείο, προκειμένου να μυήσει τους μαθητές στις διαδικασίες παραγωγής ποίησης.

Ένας πολιτικός, από εύπορη οικογένεια με μεγάλη ιστορία στην πολιτική, με πολλά λεφτά και γοητεία συναντά σε ένα κοσμικό πάρτι μια νέα γυναίκα, που δουλεύει ως δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό. Απόφοιτος πολιτικών επιστημών από γνωστό πανεπιστήμιο, η γυναίκα ενδιαφέρεται πολύ για την πολιτική. Στο πάρτι, μετά από αρκετά ποτά και μια μοναχική βόλτα στην παραλία, ο πολιτικός εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη γυναίκα. Προς το τέλος της βραδιάς αφήνουν το πάρτι και φεύγουν μαζί. Στη διαδρομή ο οδηγός χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο πέφτει σ' έναν σκοτεινό βάλτο και βυθίζεται στα μαύρα νερά. Ο άντρας καταφέρνει να απεγκλωβιστεί και να γλιτώσει, αφήνοντας όμως την γυναίκα να πνιγεί.

Εμείς παρακολουθούμε την ιστορία μέσα από τα δικά της μάτια -ένα ιμπρεσσιονιστικό συνονθύλευμα αναμνήσεων και φωνών από το παρελθόν της, σε αντιπαράθεση με εικόνες από τη μέρα του θανάτου της. Εικόνες που επιμηκύνονται στον χρόνο, επαναλαμβάνονται κατ' εξακολούθηση και προσπαθούν να δώσουν μιαν εξήγηση για το τραγικό ατύχημα που την οδηγεί αργά και βασανιστικά στον θάνατο.

Η ιστορία ξεκινά τις πρώτες εκείνες στιγμές, ακριβώς μετά το ατύχημα, τις τελευταίες της στιγμές, καθώς συνειδητοποιεί ότι είναι εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο που βουλιάζει στα μαύρα νερά. Η γυναίκα αρνείται να πιστέψει ότι ο άντρας δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω να την σώσει -στην πραγματικότητα μόλις χρησιμοποίησε το κορμί της σαν μοχλό για να σωθεί ο ίδιος. Καθώς παλεύει να κρατήσει το κεφάλι της ψηλά, να εισπνεύσει την έσχατη ποσότητα οξυγόνου που φυλακίστηκε μαζί της μέσα στο βυθισμένο αυτοκίνητο, ετερόκλητες εικόνες περνούν μπροστά από τα μάτια της.

Η σύγκρουση με τους άλλους είναι αναπόφευκτη, όπως και η προσπάθεια για επικοινωνία. Όμως η ματιά τους θα μπορούσε να είναι και δική μας: όλοι μας έχει τύχει να δούμε τον κόσμο μέσα από μια χαραμάδα, να ανακαλύψουμε μια αντεστραμμένη πόλη στον ουρανό, να ζωγραφίσουμε πρόσωπα στα περιθώρια μιας σελίδας, να επινοήσουμε καινούρια πράγματα παίζοντας με τις λέξεις. Εκείνο που διαχωρίζει τους ιδιαίτερους αυτούς ανθρώπους από τους περισσότερους από εμάς είναι η πίστη κι η επιμονή τους να υπάρχουν - με τον δικό τους όμως τρόπο.

Και μέσα σ' όλα αυτά, παρόντες είναι φανταστικοί σχολιαστές, τα σχόλια των οποίων δείχνουν τα διάφορα επίπεδα παρανόησης και παρεξήγησης στα οποία αναπόφευκτα εκτίθενται όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι. Σχόλια που έχουν την δυνατότητα να πολλαπλασιάζονται στο άπειρο σε μιαν αέναη διαδικασία ερμηνείας. Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως, όλο αυτό, αντί να κάνει τους χαρακτήρες να απογοητεύονται, τους ωθεί να μένουν πιστοί σ' αυτό που είναι.

Όπως στα όνειρα, όπου ο χρόνος δεν εξαρτάται από το ρολόι και δεν έχει πια τη γραμμική μορφή της κίνησης του ανελκυστήρα, αλλά μοιάζει περισσότερο στο σπειροειδές σχήμα της σκάλας. Το κάτω και το πάνω συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά η κίνηση από το ένα προς το άλλο εμπεριέχει τη στροφή, τον κύκλο, τη στάση, ακόμα και το παραπάτημα στα σκαλοπάτια.

Η παράστασή μας θα είναι ακριβώς αυτό: ένα παιχνίδι αναζήτησης, σαν μέσα σε λαβύρινθο, ένα «ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις» για κάτι, που, όπως λέει το μικρό κορίτσι της ιστορίας, μπορεί να μοιάζει με ομπρέλα ή ελέφαντα. Βέβαια, ο κύριος Κ θα εμφανιστεί τελικά. Κάπου αλλού. Κι η παράσταση θα τελειώσει. Κάπου αλλού, όμως, ίσως συνεχίζεται.

Εμείς, στη ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ, ανεβοκατεβήκαμε τη σκάλα πολλές φορές. Με αφορμή δύο διηγήματα του Murakami, ακούσαμε τους φυσικούς, τους ψυχολόγους και τους ποιητές να συζητούν για το χρόνο και τις συμπτώσεις. Μα πιο πολύ μιλήσαμε. Με φίλους, με συγγενείς, με συναδέλφους, μεταξύ μας. Μπήκαμε σε περιοχές πιο προσωπικές, ξαφνιαστήκαμε με αυτά που θυμηθήκαμε και θυμηθήκαμε αυτά που μας ξάφνιασαν. Βρήκαμε πάλι τα σαρδάμ και τις γκάφες που θα θέλαμε πολύ να ξεχάσουμε, τις στιγμές που από σύμπτωση ή ως εκ θαύματος πήραμε ένα δώρο ή μια τρομάρα.

Η πορεία μας μας έχει δείξει ότι οι άνθρωποι διψούν για δώρα και τρομάρες. Διψούν για ιστορίες που δεν έχουν γραμμική εξέλιξη, που δεν επιζητούν να εξηγήσουν τα πάντα, που αφήνουν ένα «γιατί» να πλανιέται στον αέρα.

Έτσι κι εμείς δεν παίρνουμε μια καταληκτική θέση. Έχοντας εμπιστοσύνη στους συνειρμούς, δεν φοβόμαστε την αντίφαση. Βάζουμε δίπλα-δίπλα ετερογενή πράγματα κι αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στο σώμα, την εικόνα, τους ρυθμούς. Ίσως στο τέλος βρούμε κάτι που μοιάζει με ελέφαντα ή ομπρέλα. Όταν όμως το βρούμε, θα είμαστε σίγουροι πως είναι αυτό που ψάχναμε.

Θα είμαστε;

Η παράσταση Όλα όσα έχω ξεχάσει μπορούν να γεμίσουν ένα σπίτι; είναι ένας καταιγισμός από ερωτήσεις που μιλούν για την ανθρώπινη κατάσταση. Ερωτήσεις που, αναπόφευκτα, όλοι θέτουμε στον εαυτό μας κάποια στιγμή στη ζωή μας. «Μεγάλες» και «μικρές» ερωτήσεις, φιλοσοφικές και μη. Ερωτήσεις που μιλούν για την αγάπη, το φόβο, την μοναξιά, την ανάγκη να ανήκεις κάπου, τη δίψα για εξουσία, ερωτήσεις που κρύβουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Αφορμή και έμπνευσή μας μια εικαστική εγκατάσταση των Peter Fischli και David Weiss με τίτλο Questions. Και μετά, θαρρείς απολύτως φυσικά, άρχισαν να έρχονται στον δρόμο μας κι άλλα κείμενα που είχαν το ίδιο θέμα. Έτσι συναντηθήκαμε με τον John Cage, τον Ben Vautier και τους Forced Entertainment. Και νοιώσαμε ότι όλους μας συνδέει κάτι: η ανάγκη μας να ρωτάμε και να ζητάμε απαντήσεις:

► Μήπως η ευτυχία με ψάχνει σε λάθος μέρος;
► Να πάω σε μιαν άλλη πόλη και να νοικιάσω ένα διαμέρισμα με ψεύτικο όνομα;
► Να αφαιρέσω την εξάτμισή μου και να αρχίσω να οδηγώ στη γειτονιά τη νύχτα;
► Είναι το σώμα μου ξενοδοχείο;
► Είναι τα ψέματά μου ένα αριστούργημα πρωτοπορίας και εφευρετικότητας;

Στην διαδικασία των προβών καλωσορίσαμε στην αίθουσα κάθε τι προσωπικό και απόρρητο. Ήρθαν ερωτήσεις με τις οποίες γελάσαμε και άλλες με τις οποίες κλάψαμε. Θέσαμε ερωτήσεις στις οποίες δεν μπόρεσε ν' απαντήσει κανείς και ερωτήσεις που γνωρίζαμε πολύ καλά ότι έκρυβαν κάτι άλλο από το προφανές. Παρατηρήσαμε τις ερωτήσεις να τραγουδούν και να χορεύουν, να πέφτουν και να σηκώνονται. Κλείσαμε το στόμα ο ένας του άλλου σε ερωτήσεις που δεν αντέχαμε ν' ακούσουμε. Καθίσαμε στην σιωπή και στο σκοτάδι και προσπαθήσαμε να ανασύρουμε τις ερωτήσεις που ξεφυτρώνουν από το πουθενά λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος. Αφήσαμε αυτές τις ερωτήσεις να πούνε ιστορίες... Κι όλα αυτά με μουσική και χιούμορ...

Το Πουλί της Ηδονής (Exotic Pleasures) είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας από τη συλλογή διηγημάτων του Peter Carey με τίτλο Ο Χοντρός στην Ιστορία. Πρόκειται για την ιστορία δυο ανθρώπων που επιθυμούν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι και που την ίδια στιγμή τρέμουν στην προοπτική και της αλλαγής αλλά και της στασιμότητας...

... προτού εκείνος φτάσει στο αυτοκίνητο, η γυναίκα ήξερε ακριβώς τι έκφραση θα είχαν τα μάτια του. Τα 'χε δει αυτά τα μάτια πολλές φορές τον τελευταίο καιρό και ήταν σαν πόρτες, που περιμένεις να σε πάνε σ' ένα ζεστό και άνετο δωμάτιο, και ξαφνικά ανοίγουν για να αποκαλύψουν ένα γυμνό φρεάτιο ασανσέρ γεμάτο κομμένα καλώδια...

Η παράστασή μας, χρησιμοποιώντας στοιχεία μαγικού ρεαλισμού και σωματικού θεάτρου, προσπαθεί να παρατηρήσει τι συμβαίνει όταν ένα νέο στοιχείο εισάγεται στην κοινωνία, και να εξερευνήσει τις συνέπειές της πάνω τους απλούς ανθρώπους.

Το ΚΒΕΤΣ είναι μια μαύρη κωμωδία - μια μελέτη των επιπτώσεων του άγχους πάνω στη ζωή μας, μια μελέτη πάνω στην αγωνία που μας κρατάει ξύπνιους τα βράδυα. Είναι ο δαίμονας που διψά να γευτεί το αίμα μας και να ρουφήξει την αυτοπεποίθησή μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από μία στρατιά προβλημάτων, που συνήθως δεν περιμένουν στην ουρά να λυθούν, αλλά, ανά πάσα στιγμή, είναι έτοιμα να βγουν από τη γραμμή και να ουρλιάξουν για να τραβήξουν την προσοχή μας και να μας κάνουν κβετς ή να μας στείλουν κβετς μέχρι να τους δώσουμε σημασία, άσχετα αν έχουμε μόλις καταστρέψει αυτό που κάναμε εκείνη τη στιγμή. Είναι τα παραμελημένα παιδιά που γεννήθηκαν από ένα μακρινό άγχος. Μπορεί να θέλουμε να εξαφανιστούν και να τους φωνάζουμε, να τα εκμυστηρευόμαστε στους ψυχαναλυτές ή να τα πνίγουμε στη γέννα με φάρμακα, αλλά αυτά πάντα επιστρέφουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Πόσο συχνά, όταν μιλάμε, δεν κάνουμε συγχρόνως έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας, άλλοτε για να μας καθοδηγήσει κι άλλοτε για να μας προστατέψει; Μερικές φορές όμως ο διάλογος αυτός, στο βάθος του μυαλού μας, είναι πιο αληθινός απ' αυτόν που αρθρώνουμε. Μακάρι να μπορούσαμε πάντα να ξεστομίζουμε τις κρυμμένες αυτές σκέψεις - πόσο πιο αληθινή θα ήταν η επικοινωνία μας! Μοιάζουμε με παγόβουνα που μετακινούνται αργά μέσα στη ζωή και που σπάνια, αν όχι ποτέ, δεν φανερώνουν τί υπάρχει από κάτω.

O R. D. Laing, σκοτσέζος ψυχίατρος, έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του '60 για τις ριζοσπαστικές του θέσεις ενάντια στην συμβατική ψυχιατρική. Στα πρώτα του βιβλία The Divided Self (Ο Διχασμένος Εαυτός) και The Politics of Experience (Η Πολιτική της Εμπειρίας) αμφισβήτησε το δικαίωμα της επίσημης κοινωνίας να αυτοπροσδιορίζεται ως ψυχικά υγιής και να ανακηρύσσει κάποιους τρελούς. Τάχτηκε κατά της «παράλογης βίας» που ασκείται στους ασθενείς που υποβάλλονται σε δραστικές θεραπείες, όπως το ηλεκτροσόκ, ενώ ξεσήκωσε κύμα αμφισβήτησης γύρω από το πρόσωπό του όταν δεν δίστασε να δοκιμάσει το διαλογισμό, τα ψυχεδελικά ναρκωτικά που διευρύνουν τη συνείδηση και άλλες μη συμβατικές τεχνικές στην αναζήτηση ενός κοινού θεραπευτικού πλαισίου ανάμεσα στον γιατρό και τον ασθενή.

Εκτός απ' τα καθαρά επιστημονικά του συγγράμματα ο Laing έγραψε και τρία βιβλία που έχουν λογοτεχνικό χαρακτήρα. Τα Do You Love Me? και Knots είναι «μία ψυχαγωγία σε διάλογο και στίχους» - κείμενα που περιγράφουν τους «κόμπους» (knots) και τα αδιέξοδα των ανθρώπινων σχέσεων. Το The Facts of Life αποτελείται από ημερολόγια, αναμνήσεις και σκέψεις, που φανερώνουν την πεποίθηση του Laing ότι οι διαταραγμένες προσωπικότητες είναι υγιείς άνθρωποι που αντιδρούν άλογα σε ένα περιβάλλον συναισθηματικής αστάθειας, ψυχρότητας και βίας. Άλλωστε, ο ίδιος ο Laing ήταν ένα κακοποιημένο από τους γονείς του παιδί κι αυτό σίγουρα αποτελεί έναν οιωνό της κατοπινής του επαγγελματικής εστίασης στον κοινωνικό και διαπροσωπικό κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνουν οι άνθρωποι.

Το κείμενο της παράστασης βασίζεται στα τρία αυτά βιβλία και αποτελεί μια προσπάθεια διείσδυσης στην τραυματισμένη παιδική ψυχή ενός αγοριού που ασφυκτιά στην προσπάθειά του να κατανοήσει τα παράλογα παιχνίδια που παίζουν οι γονείς. Παιχνίδια στα οποία αναπόφευκτα καταφεύγει και ο ίδιος αφού δεν ξέρει πώς να λειτουργήσει διαφορετικά σε μια συντροφική σχέση.

Εκείνη: Μ' αγαπάς;
Εκείνος: Ναι, σ' αγαπάω.
Εκείνη: Πάνω απ' όλα;
Εκείνος: Ναι, πάνω απ' όλα.
Εκείνη: Ως τον ουρανό;
Εκείνος: Ναι, ως τον ουρανό.
Εκείνη: Σου αρέσω;
Εκείνος: Ναι, μου αρέσεις.
Εκείνη: Σ' αρέσει να είσαι κοντά μου;
Εκείνος: Ναι, μ'αρέσει να είμαι κοντά σου.
Εκείνη: Σ' αρέσει να με κοιτάς;
Εκείνος: Ναι, μ'αρέσει να σε κοιτάω.
Εκείνη: Νομίζεις ότι είμαι χαζή;
Εκείνη: Πιστεύεις ότι έχω γούστο;
Εκείνος: Ναι, πιστεύω ότι έχεις γούστο.
Εκείνη: Πιστεύεις ότι έχω ταλέντο;
Εκείνος: Ναι, πιστεύω ότι έχεις ταλέντο.
Εκείνη: Δεν πιστεύεις ότι είμαι τεμπέλα;
Εκείνος: Όχι, δεν πιστεύω ότι είσαι τεμπέλα.
Εκείνη: Μ' αγαπάς αληθινά;
Εκείνος: Ναι, σ' αγαπάω αληθινά.
Εκείνη: Πες μου «σ' αγαπάω».
Εκείνος: Σ' αγαπάω.
Εκείνη: Ορκίζεσαι ότι δεν θα μ' αφήσεις ποτέ;
Εκείνος: Ορκίζομαι ότι δεν θα σ' αφήσω ποτέ, κι αν λέω ψέματα, να πεθάνω.
(σιωπή)
Εκείνη: Μ' αγαπάς στ' αλήθεια;

Κάθισα λίγο στο μπαρ. Μόνο ένας τύπος ήταν εκεί. Το χόμπυ μου είναι οι άνθρωποι, του λέω εγώ. Με τι ασχολείσαι; Τεράστια σύμπτωση! Δούλευε κι αυτός στην ταινία. Ήταν ο εκπαιδευτής ζώων, ο Κένυ. Ήταν υπεύθυνος για τη γάτα. Πολύ ενδιαφέρον, Κένυ, του λέω εγώ. Δεν ήξερα ότι υπάρχει γάτα στην ταινία. Τις λατρεύω τις γάτες. Αγαπώ και τους σκύλους, αλλά λατρεύω τις γάτες. Θα σ’ ενδιέφερε να τη δεις; μου λέει αυτός. Την έχει πάρει ο ύπνος στο κρεβάτι μου. Πολύ βολικό αυτό, του λέω εγώ. Έλα τώρα Λέσλυ. Μην τρελαίνεσαι, μου λέει αυτός. Εγώ είμαι αφοσιωμένος στη δουλειά μου.
Alan Bennett | Η μεγάλη της ευκαιρία

Και η καλοσύνη ξεκινά στο σπίτι. Δεν μπορείς να κλωτσάς τα κατοικίδιά σου, να τα βάζεις με τη γυναίκα σου, να προσποιείσαι ότι ξέχασες να βγάλεις τα σκουπίδια και μετά να βγαίνεις έξω και να φωνάζεις “σώστε την καρέτα-καρέτα”. Δεν είναι σωστό, είναι φανερό ότι κρύβεσαι πίσω απ’ το δάχτυλό σου και επιπλέον δείχνεις και κακός.
David Mamet | Ένα κήρυγμα